Uso de cookies nas páxinas web do Concello de A Coruña

Nas páxinas web municipais utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos mediante o análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou coñecer como cambiar a configuración, na nosa páxina de "Normas de uso"..

Alcaldía

    Nacín no barrio dos Mallos, e despois de pasar polo Martinete e por Eirís, son agora veciño da Gaiteira. Estudei no Colexio Calasanz da Coruña, e fixen o bacharelato no Instituto Rafael Puga Ramón. Son licenciado en Dereito pola Universidade da Coruña, onde lin tamén a miña tese de doutoramento no ano 2002, co traballo titulado "A protección da vítima no proceso penal", que se convertería en 2005 na primeira das monografías xurídicas da miña autoría. Tras realizar diversas estadías de investigación en Alemaña, EUA (por dúas veces), Chile e Bélxica, culminei a miña carreira académica e profesional accedendo á praza de Profesor Titular de Universidade no ano 2012. Entre os anos 2012 e 2015 fun Maxistrado Suplente da Audiencia Provincial de Lugo, posto ao que renunciei para presentar a miña candidatura á Alcaldía da Coruña pola Marea Atlántica.

    Accede á súa  AXENDA INSTITUCIONAL

    Declaración de bens:

    DeclaracionBensAlcalde.pdf (279 KB)

    Outras declaracións:

    Descargar documento (670 KB)

    Blog

    • Pedir perdón e seguir adiante

      17 de setembro de 2018

      Cando a burbulla inmobiliaria saltou polos aires en 2007, os culpables da crise económica botáronse enriba das persoas máis vulnerables para cobrarlles a factura do desastre. A paisaxe volveuse desoladora: familias endebedadas, salarios incapaces de facerlle fronte ás hipotecas, bolsas de pobreza até entón descoñecidas, recortes en servizos públicos esenciais, un índice de desemprego desbocado e especialmente cruel entre a xente moza, e un mercado inmobiliario voraz e sen contrapesos como resultado de lustros sen políticas públicas de vivenda. Ese era o deserto no que resoaban as voces, ás que debemos tanto, do 15M e da Plataforma de Afectadas pola Hipoteca (PAH), cuxa proposición de lei de emerxencia habitacional se debate por fin este martes no Congreso dos Deputados.

      Entre 1997 e 2007 construíronse no estado español 6,6 millóns de vivendas e hoxe o 14% están baleiras. O aluguer social, que na Unión Europea representa entre un 15% e un 18%, redúcese nas nosas vilas e cidades a un exiguo 2%. Na Coruña a situación dista moito de ser mellor: temos máis de 19.000 vivendas desocupadas, o 18% do total, logo dunha década negra, a pasada, na que medraron un 12%, e o parque municipal co que facerlle fronte a situacións de emerxencia consta apenas de 400 pisos. Conscientes da situación, e no marco dun paquete de medidas máis amplo que comezou coa aprobación do Plan de Acceso a un Hábitat Digno, en 2017 puxemos en marcha un programa pioneiro destinado a ampliar o parque municipal de vivenda e poñer ao servizo das políticas sociais algúns dos pisos baleiros que temos na cidade. Mediante un concurso público ao que se podía presentar calquera e a través dunha comisión técnica encargada de valorar as ofertas, pretendiamos que o Concello adquirise vivendas a un prezo reducido, por debaixo do mercado, e as puxese decontado a disposición das persoas que as necesitasen.

      Como resultado do concurso, o Concello mercou seis vivendas. A alguén poderían parecerlle poucas, e son, efectivamente, menos das que nos tería gustado adquirir. Pero non son tan poucas se temos en conta que a meirande parte das políticas públicas son progresivas e que nos preceden varios mandatos con poucos ou nulos avances neste campo. E non son insignificantes, tampouco, se as miramos cos ollos cos que miran día a día as traballadores e os traballadores dos nosos servizos sociais, que hoxe mesmo descentralizamos cumprindo un novo compromiso: unha vivenda é unha familia, unha noite ao quente, unha alternativa á rúa, unha oportunidade de futuro.

      Lamentablemente, hoxe sabemos que o concurso foi francamente mellorable na súa execución, que se cometeron erros na valoración dos inmobles e que o procedemento non reuniu as garantías suficientes. Os ditames do Consello Consultivo de Galicia, que puxemos a disposición de toda a veciñanza na páxina web municipal a semana pasada, cuestionan seriamente os resultados do programa pero deixan intacta a nosa vontade de ampliar o patrimonio público de vivenda. Por iso dei instrucións para que a Xunta de Goberno Local anulase dúas das adquisicións e por iso lle pedimos ao Consultivo que chegue até o final e revise outras tres. Porque creo, e agardo non equivocarme, que é preferible renunciar agora a esas vivendas, malia ao sacrificio que supón para quen as necesita, se iso serve para sentar criterios xurídicos e técnicos máis consistentes e precisos de cara ao futuro.

      Cando unha persoa se esforza e obra de boa fe pero non consegue aquilo que se comprometera a conseguir, debe recoñecelo, pedir perdón e aprender do acontecido para obter mellores resultados a próxima vez. Un alcalde é unha persoa, alguén que asume durante un tempo unha función singular diante das súas veciñas e dos seus veciños e que se compromete a levar adiante un programa de mellora da vida en común. Nesa medida, como alcalde e como persoa, sinto que o concurso público de compra de vivenda para fins sociais non estivese á altura dos obxectivos que perseguiamos nin dese os resultados agardados. Asumo á vez a responsabilidade e o compromiso de que non se repita, e quero agradecer sinceramente o traballo que hai detrás, tanto o do persoal funcionario como o da directora da Asesoría Xurídica e o dos concelleiros de Rexeneración Urbana e Contratación.

      Este tropezo, sabémolo, ten que servirnos para seguir avanzando nas políticas públicas de vivenda, tal e como vimos de facer coa mellora da ordenanza de rehabilitación e o incremento das axudas. Hai moito por facer, e nesa tarefa está implicado todo o equipo de goberno, podo aseguralo. Un alcalde pode equivocarse. Un alcalde pode recoñecer un erro. Un alcalde pode pedir perdón. Pero o que non pode facer un alcalde, o que non podo nin quero facer, é renunciar a aquilo no que creo e que me trouxo até aquí: pelexar por unha cidade solidaria, acolledora e comprometida co dereito á vivenda.

    Blog

    • Concello da Coruña
      • Ayuntamiento de A Coruña | Concello da Coruña
      • Praza de María Pita, 1. 15001 A Coruña
      • 981 184 200 ou desde dentro do termo municipal ao teléfono de atención 010
    Tes un navegador demasiado antigo!

    Sentímolo pero o teu navegador é moi antigo para poder mostrar esta páxina. Debes de actualizalo ou usar un navegador compatible. Optimizamos esta web para Google Chrome, Mozilla Firefox, Safari e Microsoft Internet Explorer 10 ou superior. Instalar agora un navegador compatible

    ?