Uso de cookies nas páxinas web do Concello da Coruña

Nas páxinas web municipais utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou coñecer como cambiar a configuración, na nosa páxina de "Normas de uso".

Concello da Coruña

  • Compartir
  • Engadir ao meu móbil | 
  • Imprimir
Vida cotiá

Vida cotiá

O día a día descrito polos foráneos

A primeira cuestión que debemos resolver é onde vivían os castrexos. Para empezar, tiñan diferenciado o espazo dedicado á vivenda dos lugares de almacenamento. As vivendas máis antigas, que logo evolucionaron durante a época romana, eran de planta circular e sen divisións internas, polo que todos os compoñentes da familia convivían nunha única habitación. Nestas casas a porta é a única fonte de iluminación natural, e tiña no centro un poste para soster a cuberta onde se situaba a fonte de calor: o fogar ou lareira.

Nestas vivendas a iluminación é o único aspecto que diferencia os usos. Así, a zona máis iluminada e visible desde o exterior dedicábase a actividades comúns como cociñar ou elaborar os útiles e os tecidos, e reservábase a zona de semiescuridade para actividades máis privadas, como durmir ou manter o enxoval doméstico. As reducidas dimensións das vivendas parecen indicar que as familias non eran moi extensas e a ausencia de paredes medianeiras indica que non existían espazos compartimentados, polo que había un alto grao de cohesión entre os familiares e unha nula privacidade.

A alimentación consistía na frecuente e variada utilización da fariña, tanto de trigo como de millo e cebada, como se comproba pola gran cantidade de muíños atopados nos distintos xacementos. Complementábase co aproveitamento de produtos lácteos, ovos e toda clase de froitas, leguminosas e hortalizas. Tamén comerían carne (gando vacún, porco, aves de curral...) e a procedente de especies cinexéticas e landras.

O consumo de moitas clases de peixes e mariscos está perfectamente documentado, principalmente nos concheiros ou vertedoiros de moitos castros.

As bebidas repartíanse entre a auga, a cervexa (de cebada, xa de tradición castrexa), o leite e o viño, primeiro coa expansión do comercio e logo coa chegada dos romanos.

Rexidos por un calendario solar e o decorrer das estacións, os indíxenas irían adoptando as medidas romanas do tempo: o calendario, desde os anos ata as horas do día, pasando pola división dos meses en tres partes: Kalendas, Nonas e Idus.

Para cuestións de costumes ou roupas no mundo castrexo só contamos coa descrición feita por Estrabón dos galaicos, sen esquecer o seu considerable etnocentrismo:

"Todos os habitantes da montaña levan unha vida sinxela, beben auga, dormen no chan e levan o pelo longo coma as mulleres. Pero no combate cinguen na fronte unha cinta. (...) E practican pelexas ximnásticas, hoplíticas e hípicas para o puxilato, a carreira, o lanzamento de dardos e o combate. (...) Están escasos de viño e o que conseguen gástano rapidamente en festín coas familias. En lugar de aceite empregan manteiga. Toman as súas comidas sentados, en bancos construídos arredor das paredes, e sitúanse segundo a idade e a dignidade; a comida vaise pasando en roda. Mentres beben bailan en círculo ao son da frauta e a corneta e tamén saltando e axeonllándose. (...) Todos van vestidos de negro, a maioría con sacos, cos que dormen en leitos de palla. Usan vasos de madeira coma os celtas. As mulleres levan vestidos e saias con adornos florais. Os máis afastados, en lugar de moedas, fan troco de especies ou dan anacos de prata. Aos condenados á morte depénanos e aos parricidas lapídanos fóra das rexións ou das cidades. Casan coma os gregos. Os enfermos, coma os exipcios na antigüidade, son colocados nos camiños para ser curados polos que sufriron unha doenza semellante. Usaban barcos de coiro antes de Bruto, por causa das crecidas e baixadas das mareas, pero agora ata os barcos feitos dun tronco de árbore son raros.

(...) A maioría do país leva unha vida miserable, non só pola neglixencia dos seus habitantes e falta de preocupación, senón sobre todo polo salvaxe desexo dos seus instintos bestiais, se é que ninguén pensa que viven ben os que se lavan con ouriños gardados de tempo en tinas e que tanto os homes como as súas mulleres lavan os dentes con el, como se di dos cántabros e dos seus veciños (...). Algúns din que os gallaicos son ateos, pero que os celtiberos e os seus veciños do norte veneran un certo deus nas noites de lúa chea e toda a familia canta e baila durante a noite diante das súas casas."


Que che parece esta sección?

-101-101-101

Síguenos en

Horario de verán

(1 de xullo - 30 de setembro)

Sábados e domingos ás 12.00 h

Xoves do mes de xullo (excepto festivos) ás 20.30 h

Horario de inverno

(1 de outubro - 30 de xuño)

Domingos ás 12:00 h

Contacto

Museo Arqueolóxico  e Histórico Castelo de San Antón

981 189 850

Chamadas locais 010 / 981 184 278

Tes un navegador demasiado antigo!

Sentímolo pero o teu navegador é moi antigo para poder mostrar esta páxina. Debes de actualizalo ou usar un navegador compatible. Optimizamos esta web para Google Chrome, Mozilla Firefox, Opera, Safari e Microsoft Edge. Instalar agora un navegador compatible

Iniciar sesión