Uso de cookies nas páxinas web do Concello da Coruña

Nas páxinas web municipais utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou coñecer como cambiar a configuración, na nosa páxina de "Normas de uso".

Concello da Coruña

  • Compartir
  • Engadir ao meu móbil | 
  • Imprimir
O encanto de Elviña

O encanto de Elviña

Contos, lendas e encantamentos

A gran maioría dos xacementos arqueolóxicos de Galicia teñen lendas e contos asociados a eles, sendo elementos comúns os mouros e as galiñas e pitos de ouro. Elviña non é unha excepción.

"Toda a veciñanza da comarca sabe do encanto das croas no castro de Elviña, porque alí aparecían uns mouros que lle daban moitas onzas á veciñanza que lles levaba gando, leite ou manteiga..."

Unha vez abandonado o castro, esta zona converteuse para a veciñanza das aldeas próximas nun lugar do monte a onde levar o gando e recoller toxo, habitado por seres fantásticos, recordo dunha ocupación anterior: os mouros.

"...Os mouros cubrían as casiñas con xestas e terróns, as portas eran moi pequenas, os pratos, cuncos e culleres eran de madeira, traballaban de sol a sol."

Relativo ao Castro de Elviña reproducimos o seguinte conto:

"Toda a veciñanza da comarca sabe do encanto das croas no castro de Elviña, porque alí aparecían uns mouros que lle daban moitas onzas á veciñanza que lle levaba gando, leite ou manteiga; e ao haber mouros, tamén tiña que haber encanto e tesouro, ao parecer. Así foi como un día hai moitos anos, un mozo de Someso fíxose co libro de San Cibrao e faloulle a un amigo seu de se quería ir con el levantar o tesouro.

Postos de acordo os dous homes, que tamén eran veciños, fóronse antes de raiar o sol camiño das Croas, e ao chegar, o do libro fixo canto é costume, pero, ao ler, equivocouse e leu ao dereito, como é mandado para os cristiáns, e non ao revés, como tiña que facer, e entón ergueuse da terra unha cousa que nunca souberon o que foi, se o vento ou unha forza estraña e misteriosa, pero o que si souberon, posto que o contaban, é que o que fose lanzounos polo aire, cal foguetes, e foron caer a máis de seiscentos metros do castro, no medio dun prado, preto das casas onde eles vivían.

Gañaron moito medo e correron un gran perigo, dise, e se nunca souberon dicir que cousa fora a que os lanzara polo aire, nin como ocorrera, en moito tempo ao cerrar os ollos volvía a eles aquela sensación de caer no baleiro, ademais que botaron moitos días entre a vida e a morte, de tan forte golpe como levaron ao caer no chan."


Que che parece esta sección?

-101-101-101

Síguenos en

Horario de verán

(1 de xullo - 30 de setembro)

Sábados e domingos ás 12.00 h

Xoves do mes de xullo (excepto festivos) ás 20.30 h

Horario de inverno

(1 de outubro - 30 de xuño)

Domingos ás 12:00 h

Contacto

Debido á actual situación sanitaria, as visitas terán unha capacide máxima de 15 persoas e será necesaria RESERVA PREVIA no teléfono do 

Museo Arqueolóxico e Histórico Castelo de San Antón

981 189 850

Chamadas locais: 010 / 981 184 278

Tes un navegador demasiado antigo!

Sentímolo pero o teu navegador é moi antigo para poder mostrar esta páxina. Debes de actualizalo ou usar un navegador compatible. Optimizamos esta web para Google Chrome, Mozilla Firefox, Opera, Safari e Microsoft Edge. Instalar agora un navegador compatible

Iniciar sesión