Hei-Man, os Transformers, o Vingador tóxico e Sekone cumpriron xa trinta e tantos, e “polo poder de Grayskull, Sekone ten o poder”. Eles déronllelo secuestrando a súa retina na idade da inocencia. E nos 90 a música (non necesariamente o hip-hop ou o rap) e os patíns en liña levárono, entre tags e bombardeos, a vivir ás rúas de Vilagarcía.

Sekone aliméntase do figurativismo realista de Velázquez, transmite a ironía e o xogo entre o texto (moitas veces non escrito) e a imaxe de John Baldessari e visita os territorios artísticos de Barry Mcgee. Non é un grafitteiro, nin un artista urbano, nin un no 2015 estas fronteiras, e a do postgraffiti, están superadas. A arte non entende de límites entre os espazos e os discursos in-out deixaron de ser estancos, pola contra, hai moito que contar, e moita necesidade de facelo, do público no privado e reciprocamente. Os dous, a arte urbana e a arte de sala, son tan válidos que non prostitúen unha esencia só criticada por puritanas mentes cartesianas.

Dito isto, si, algo está a pasar en Monty4. Sekone introdúcese no espazo cunha necesidade de exploración introspectiva e reproduce nel momentos da súa intimidade vital e creativa, instantes persoais e alleos, mediante sátira de humor negro cargada de discurso vital.

Un gorro espachurrado no chan e pintado nunha táboa de polbo non é só plástica, nin un alarde de realismo pictórico, senón o medio a través do que Sekone comparte connosco a súa historia persoal e ironiza un retrato xeracional. De maneira similar, cos seus “amigos que non quixeron pousar para unha foto e acabaron sendo un debuxo!” desvela a intimidade dos que quixeron ocultala e cóntanos canto ridículo é ter sentido do ridículo.