Uso de cookies nas páxinas web do Concello da Coruña

Nas páxinas web municipais utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou coñecer como cambiar a configuración, na nosa páxina de "Normas de uso".

Concello da Coruña

  • Compartir
  • Engadir ao meu móbil | 
  • Imprimir
Oleira

Ilustración de David Sánchez, CC-BY.

As oleiras

Coas cousas de comer non se xoga

Existen obxectos aos que, en principio, podemos non darlles moita importancia, pero que resultan fundamentais no desenvolvemento diario das nosas vidas, como aqueles que nos permiten cociñar, gardar a comida ou a bebida.

A cerámica convértese nun elemento cotián para as persoas desde o Neolítico. Para o traballo da cerámica durante a época castrexa podemos pensar que a forma de fabricala sería, en certa medida, similar á que coñecemos para épocas históricas e mesmo para o caso da cerámica popular ou tradicional.

O primeiro paso para a elaboración dunha peza de barro sería conseguir a materia prima básica, que é a arxila. Para a súa obtención recorreríase á escavación nas denominadas barreiras, empregando algún elemento punzante para a súa obtención. O lóxico é que se empregasen ferramentas semellantes ás utilizadas para os traballos agrícolas, cargando o barro en cestas coas mesmas ferramentas.

Unha vez transportado ao obrador, colocaríase sobre un cepo, probablemente de madeira, e desfaríase con axuda de diferentes útiles de traballo. Así apártanse tamén os refugallos (raíces, pedras grosas e areas) que prexudican a consistencia da peza.

Despois, a arxila gárdase nun espazo húmido e sombreado e, cando estivese curtida, amasaríase. O amasado do barro, convenientemente humedecido, faise coas mans, os pés descalzos ou con mazos no chan sobre unha pedra lisa para ser cocida finalmente.

Desde o punto de vista técnico, na Idade do Ferro utilízase o torno baixo, que permitía elaborar pezas de maior tamaño que en épocas precedentes e máis ou menos uniformes. Consistía nunha roda horizontal que se facía xirar coa man sobre un eixe central. En época romana, coa introdución do torno rápido ou de pé, as pezas conseguirán unha maior uniformidade, calidade e delgadez nas paredes. Ademais da arxila, os outros compoñentes básicos para elaborar cerámica son a madeira, coa que quentar os fornos, e a auga para tratar o barro.

As formas castrexas irán fundamentalmente desde potas de perfís sinuosos a xerras, e aumenta considerablemente o abano tipolóxico coa chegada de Roma.

Os indicios apuntan a que sería unha actividade realizada principalmente por mulleres, de forma especializada, pero como actividade complementaria ás tarefas diarias.

Que che parece esta sección?

-101-101-101

Síguenos en

Horario de verán

(1 de xullo - 30 de setembro)

Sábados e domingos ás 12.00 h

Xoves do mes de xullo (excepto festivos) ás 20.30 h

Horario de inverno

(1 de outubro - 30 de xuño)

Domingos ás 12:00 h

Contacto

Museo Arqueolóxico  e Histórico Castelo de San Antón

981 189 850

Chamadas locais 010 / 981 184 278

Tes un navegador demasiado antigo!

Sentímolo pero o teu navegador é moi antigo para poder mostrar esta páxina. Debes de actualizalo ou usar un navegador compatible. Optimizamos esta web para Google Chrome, Mozilla Firefox, Opera, Safari e Microsoft Edge. Instalar agora un navegador compatible

Iniciar sesión