Desde moi pronto, a vida do artista Francisco Torrón estivo condicionada por un feito decisivo: durante a súa nenez padeceu meninxite e, a causa do atraso na chegada dos tratamentos durante a Guerra Civil española (1936-1939), perdeu a audición de maneira irreversible. Neste escenario, a arte pasou a ocupar un lugar esencial, transformándose na súa vía de escape e na gran vocación que o acompañaría sempre.

Posteriormente, na década dos corenta, iniciou a súa formación pictórica coa artista galega Mª del Carme Corredoyra, continuando na Escola de Artes e Oficios Eusebio da Guarda da Coruña. Proseguiu en 1954 na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando de Madrid, coincidindo con compañeiros como Xaime Quesada, Isabel Quintanilla ou Antonio López; e mestres como Luis Mosquera, os irmáns Zubiaurre, Eduardo Capa e Joaquín Valverde, entre outros. A súa aprendizaxe tivo lugar nunha España aínda marcada polo academicismo imposto da posguerra, aínda que co xurdimento de noticias correntes como o informalismo e o realismo madrileño nos anos cincuenta e sesenta, que influíron na súa obra e na doutros artistas.

Francisco Torrón compaxinou a pintura e a escultura co seu labor como restaurador do Patrimonio Nacional no Palacio Real entre 1961 e 1997, onde fundou o departamento de restauración de escultura. O seu traballo valeulle importantes recoñecementos como a medalla da UNESCO (1987) ou a do Mérito Civil (1994). Por outra banda, con máis de cincocentas obras catalogadas, parte delas en museos, igrexas e coleccións privadas, foi nomeado académico en 2007 pola Real Academia Galega de Belas Artes na Coruña.

Catálogo da exposición Escoita o mar. Retrospectiva do artista Francisco Torrón