Desde moi cedo, a vida do artista Francisco Torrón estivo condicionada por un feito decisivo: durante a súa nenez padeceu meninxite e, por causa do atraso na chegada dos tratamentos durante a Guerra Civil española (1936-1939) perdeu a audición de maneira irreversible. Neste escenario, a arte pasou a ocupar un lugar esencial e transformouse na súa vía de escape e na gran vocación que o acompañaría sempre.

Posteriormente, na década dos corenta, iniciou a súa formación pictórica coa artista galega Mª del Carme Corredoyra, continuando na Escola de Artes e Oficios Eusebio da Guarda da Coruña. Proseguiu en 1954 na Escola Superior de Belas Artes de San Fernando de Madrid, onde coincidiu con compañeiros/as como Xaime Quesada, Isabel Quintanilla ou Antonio López; e mestres como Luis Mosquera, os irmáns Zubiaurre, Eduardo Capa e Joaquín Valverde, entre outros. A súa aprendizaxe tivo lugar nunha España aínda marcada polo academicismo imposto da posguerra, aínda que co xurdimento de noticias correntes como o informalismo e o realismo madrileño nos anos cincuenta e sesenta, que influíron na súa obra e na doutros/as artistas.

Francisco Torrón compaxinou a pintura e a escultura co seu labor como restaurador do Patrimonio Nacional no Palacio Real entre 1961 e 1997, onde fundou o departamento de restauración de escultura. O seu traballo valeulle importantes recoñecementos como a medalla da Unesco (1987) ou a do Mérito Civil (1994). Por outra banda, con máis de cincocentas obras catalogadas, parte delas en museos, igrexas e coleccións privadas, foi nomeado académico en 2007 pola Real Academia Galega de Belas Artes na Coruña.

Catálogo da exposición Escoita o mar. Retrospectiva do artista Francisco Torrón