Cando me encargaron este proxecto sobre discapacidade relacionada cun contorno natural tíñao moi claro, pero a medida que o traballo avanzaba esa claridade íase difuminando cada vez máis.

Non existe etiqueta máis baleira de realidade que a de discapacidade e discapacitado. Discapacidade? Discapacitado? Discapacitado, por que? Para que? Para quen? A normalidade é un espellismo, unha simple etiqueta que separa, todos somos en esencia iguais, porque todos levamos dentro, e algúns incluso por fóra, algunha discapacidade e con este traballo o único que se pretende é romper fronteiras e mostrar que todos somos diferentes, e precisamente nesa diferenza radica o concepto de normalidade.

Todos somos normais, todos temos a nosa forma de ser e estar. Non existe a discapacidade, os límites que nos pon a vida están para saltalos e avanzar pantalla. A única discapacidade realmente grave é a falta de corazón. E nunca, nunca debemos esquecer que as nosas capacidades son sempre máis grandes cás nosas discapacidades. Viva a diversidade!