O confinamento tivo a unha gran parte da poboación sen pisar a rúa durante semanas. Agora que xa se pode saír a pasear ou facer deporte, hai que aproveitar o tempo para recargarnos de luz solar, indispensable para manter uns niveis adecuados de vitamina D. Esta vitamina é fundamental para a formación e o mantemento dos ósos, intervén como regulador nalgúns procesos inflamatorios, no control dos sistemas nervioso e muscular, e ademais favorece a resposta do sistema inmunolóxico fronte a infeccións respiratorias.

A vitamina D encóntrase en poucos alimentos, como os peixes azuis, o ovo, ou os derivados lácteos, pero a diferenza doutras vitaminas, non dependemos totalmente do que nos dá a comida, xa que o noso organismo é capaz de producila, e achega ata un 90 por cento da que necesitamos. E aquí é onde intervén o sol. Cando os raios ultravioleta do sol inciden directamente sobre a nosa pel converten unha sustancia química nunha forma bioloxicamente inactiva da vitamina; despois este precursor experimenta outras transformacións no fígado e nos riles para converterse na forma activa da vitamina D, que é a que intervén nos procesos que regula esta vitamina, como a fixación de calcio e fósforo nos ósos.

A produción de vitamina D no noso organismo depende de factores como a estación do ano -no inverno adoita ser menor-, a latitude, pola diferente incidencia da luz solar, ou a pigmentación da pel. Pero polo xeral, é suficiente expoñer a pel uns 15 ou 20 minutos ao día, e seguir unha dieta equilibrada para ter uns niveis adecuados.

Do remedio á causa

O descubrimento de vitaminas como a B, C e a D, produciuse ao investigar algunhas enfermidades que tiñan unha elevada incidencia en varios grupos de poboación en séculos pasados: o beriberi, no caso da B; o escorbuto, relacionado coa deficiencia da C; e o raquitismo, vinculado á D. O persoal médico investigou cara a finais do século XIX que a introdución de determinados alimentos na dieta previña esas enfermidades. No caso do raquitismo era o fígado de bacallau, pero tamén se demostrou que a exposición á luz solar era moi efectiva para a súa cura e prevención. Naquela época, preto do 90 por cento da poboación infantil que vivía en ambientes urbanos contaminados e sen suficiente exposición á luz solar sufría esta enfermidade.

Con estes estudos estaban a darse os primeiros pasos cara ao descubrimento dun novo tipo de nutrientes, as vitaminas, que se sumaban ás proteínas, graxas e hidratos de carbono, e que se revelaron como esenciais para manter un bo estado de saúde.