Uso de cookies nas páxinas web do Concello da Coruña

Nas páxinas web municipais utilizamos cookies propias e de terceiros para mellorar os nosos servizos mediante a análise dos seus hábitos de navegación. Se continúa navegando, consideramos que acepta o seu uso. Pode obter máis información, ou coñecer como cambiar a configuración, na nosa páxina de "Normas de uso".

Concello da Coruña

  • Compartir
  • Engadir ao meu móbil | 
  • Mostrar en el mapa
  • Imprimir

Parque do Monte de San Pedro

Características do Parque:

  • Perímetro: 2000 m.
  • Superficie acondicionada paisajísticamente: 91107 m2.
  • Superficie de zona verde autóctona: 112893 m2.
  • Camiños principais e secundarios: 4000 m.
  • Aparcadoiros: 150 Prazas de turismos e 6 de autobuses.

Na zona con dominancia de especies de bordo litoral destacamos: Ulex europeus, Silene marítima,...

  • Visitas anuais: 300.000-350.000 persoas.
  • Elementos singulares:

Labirinto vexetal de 2000 m2

Presenza dun endemismo: Angelica pachycarpa

Estanque con fervenza en roca nai.

Centro de interpretación da Batería de Costa.

  • Autores proxectos: Pedro Calaza Martínez, Javier Padín Martínez e Juan José López de Heredia.

Ano proxecto 1: 1999. Rehabilitación e adecuación das antigas baterías de Costa do Monte de San Pedro.

Ano Proxecto 2: 2000. Rehabilitación e adecuación dos terreos non urbanizados do Parque do Monte de San Pedro.

Ano Proxecto 3: 2006. Deseño e execución do espazo verde da contorna do restaurante no Parque de san Pedro.

  • Ano execución: 1999-2007.
  • Cliente: Excmo. Concello da Coruña.
  • Empresa executora: Malvecin, S.L.
  • Importe: 3.000.000 euros.

Descrición:

Este gran Parque público, verdadeiro pulmón verde da cidade, é froito dunha serie de proxectos e transformacións que comezaron a finais do século pasado, orixinados pola preocupación e sensibilidade de recuperación dun antigo espazo militar con grandes valores históricos e culturais á vez que representaba un miradoiro natural cara á cidade. Co paso do tempo este proxecto foise completando en diferentes fases e estase consolidando co paso dos anos e cos investimentos, ideas e esforzos de moita xente implicada.

Reseña histórica.

O monte de San Pedro, lugar de localización da antiga batería de costa, ocupa unha posición estratéxica perfectamente escollida desde un punto de vista militar para a defensa da ría. O seu antigo destino militar como emprazamento dunha batería de costa confírelle unha dobre singularidade, por unha banda o seu acceso restrinxido fai que sexa un lugar para descubrir e por outra a propia monumentalidad das instalacións militares fai que se convertan en esculturas. Esta situación de dominio de mar aberto, peche da baía, en competencia coa Torre de Hércules, e unha gran altitude (142 m sobre o nivel do mar) ofrece unha panorámica excepcional, que foi fundamental á hora de ordenar as diferentes zonas de uso do parque.

En termos xerais, a zona, no seu maior parte con vexetación de monte baixo de litoral, non tivo un uso definido, ata que pouco antes do primeiro terzo de século, o exército español organiza a defensa da costa e instala unha batería. Dita batería serviría de "lume cruzado" coas situadas noutros puntos da costa; aínda que nunca foi necesaria a súa utilización como medio de defensa. Tan só foron utilizadas nas probas de funcionamento e como salvas na visita o Rey Abdullah de Xordania en 1949 no medio do illamento internacional. O seu uso militar prolongaríase ata o 19 de Febreiro de 1996, cando o Concello da Coruña e oº M de Defensa asinan un convenio no que se fai entrega da Batería de Costa número 8 sita no Monte de San Pedro, cunha superficie de 204.000 m2. O concello da Coruña decide destinar este terreo a zona verde.

Xénese e descrición da obra.

Como sabemos, os espazos marítimos xorden da relación de elementos configuradores como o clima e microclima, proximidade ao mar e o seu efecto termostato, a flora litoral, a auga, a paisaxe,... ademais un gran número de factores antrópicos. Son espazos que posúen unha serie de particularidades propias que son fundamentais en calquera actuación na paisaxe, a saber, a) sociais; caracterizadas por unha forte repercusión da poboación ou/e da economía, b) lexislativa; limitacións pola normativa de costas e das administracións competentes, c) fisiográficas e d) paisaxísticas.

Conscientes diso, buscouse unha solución que minimizase o impacto en calquera desas particularidades, con especial énfase na adaptación á morfoloxía natural existente, conseguindo así integrar plenamente a nosa actuación na contorna circundante e por outra banda axudando a evitar a presión antrópica.

Conceptualmente, é importante sinalar que esta actuación ten unha serie de diferenzas respecto dunha convencional de recuperación de espazos marítimos:

  • En primeiro lugar non se trata realmente dunha restauración propiamente dita, senón máis ben dunha transformación.
  • A cidade da Coruña adoecía de espazos urbanos cunha extensión suficiente para poder situar un parque por elo expúñase a posibilidade de proxectalo en zonas periurbanas, neste caso o monte de San Pedro. Isto implicaba directamente o tipo de deseño.
  • A zona de actuación, como antiga batería militar requiría un tratamento especial dadas as edificacións, elementos e infraestruturas militares que existían.
  • A especial localización e as cotas da zona convertíana nun privilexiado miradoiro natural da baía e cidade da Coruña, o que habería que preservar e impulsar.
  • As especiais condicións edafoclimáticas da zona condicionaban moi severamente a elección das especies e a súa localización.

Filosofía do Deseño e principios de estética.

Unha vez realizado unha análise de alternativas estratéxicas, e tomando como premisa a adaptación á morfoloxía existente, obtivemos como resultado unha solución na que a suavidade foi a característica dominante, combinando o respecto das formas existentes e tratando as pezas de artillería, xa elementos escultóricos, como puntos focales principais do armazón do deseño. Como tales, estas xigantescas esculturas serán magnificadas de maneira que as percepcións que se tenten transmitir, os "moods" da composición en termos de deseño, sexan unha serie de sentimentos que brotan do contraste entre os recordos históricos, o espírito castrense e os trazados suaves e sinuosos dos camiños e as composicións arbustivas. Poderíanse citar serenidade, grandeza, contemplación, suspense, grandeza de escala, poder, prestixio, impacto, etc. Esta serie de "moods" adquiren un valor engadido que lles outorga a curiosidade da poboación ante o descubrimento desas instalacións durante tanto tempo restrinxidas polo seu uso militar. GeoffRey Jellicoe citaba nas idades do home, concretamente na etapa de "voyager", que este sentimento de curiosidade, de explorar, de inventar xorde do espírito aventureiro do home e ese propio espírito é a chave do seu destino. O enfoque de curiosidade e misterio foi fundamental á hora da apertura a un público ávido de descubrimento da totalidade dos recunchos do parque, que salienta o xogo de ir paulatinamente descubrindo zonas á vez que se percorre o parque (criterio de deseño xa descrito por D'ezallier Dargenville na época barroca). Outro sentimento que se quere transmitir é o de tranquilidade, descanso e percepción auditiva e visual que nos ofrece a inmensidade do mar aberto contrastando co sobrecogimiento das súas violentas rompientes nos días de temporal.

O contexto en termos de deseño é un concepto, unha imaxe, unha metáfora que inclúe moitas necesidades, impresións, materiais e principios de estética que colectivamente forman un entendemento da inspiración do lugar, do seu carácter e do seu papel na vida dos usuarios. No noso caso concreto a relaxación, as vistas, os xogos, o descanso, a natureza, a tranquilidade, unha gran escala, sociabilidad... son palabras positivas que quizais as asociariamos cun espazo verde, e as cales forman o contexto de "parque".

Moitos lugares posúen máis dun carácter definido, teñen unha presenza, unha atmosfera particular e mesmo parecen atraer á xente. Ese "espírito do lugar", ese genius loci, aparece neste parque reflectido en inspiración sobre a restauración dunha especie de museo escultórico de elementos histórico-castrenses. Para a consecución de tal fin estes elementos han de ser integrados plenamente na paisaxe, de forma que aparezan formando unha parte íntegra da contorna, pero que á vez clarifiquen que son os fitos dominantes da paisaxe, o fin propio do parque, deles deriva o contexto do deseño.

No deseño tivéronse en conta todos os principios básicos de proxectos de enxeñería da paisaxe, o equilibrio, a unión, a proporción, a escala e a cor definíronse en relación co respecto aos elementos castrenses, xa citados como puntos principais do deseño, evitando todo tipo de aberracións estéticas de colorido e saltos de escala demasiado bruscos; a elección de especies, (que leva a elección da textura, cor, porte, hábito,...)realizouse tendo en conta os condicionantes edafoclimatológicos, e para evitar a creación de puntos focales vexetais con excesiva entidade que restasen importancia aos elementos escultóricos. En todo o proxecto paisaxístico elixiuse a asimetria, o contraste e as formas sinuosas de todos os elementos, para tentar compensar a rixidez dos elementos militares e para integrarse o máximo coa paisaxe circundante. O cenit destas formas alcánzase co trazado dos camiños e carreiros que percorren o parque e achégannos de forma indirecta a todos os agochos militares que se conservaron, a todos eses misterios ocultos citados.

Á parte da adaptación á morfoloxía existente e para suavizar máis a contorna executouse unha fervenza "naturalizada" de dous brazos que desemboca nun estanque, acondicionado paisajísticamente tanto con elementos pétreos como verdes para mimetizarse coa contorna; utilizáronse variedades de plantas de bordo (Hedera helix, Carex spp, Astilbe spp, Iris spp, Houtunnia palustris, Osmunda regalis,...).

Outro elemento esencial no conxunto do parque é o labirinto vexetal, única concesión á simetría, como representante dunha parte da historia, e como outro punto máis de curiosidade e misterio. O labirinto é símbolo de gran forza en todo o mundo e un dos máis antigos da humanidade. Desde hai milenios grávase na roca ou no barro, colócase mediante pedras no chan ou se debuxa en antigos manuscritos, tamén se crea con arbustos e árbores con afán de dominar e dobregar á natureza a formas xeométricas.


Enerxía sostible

Que che parece esta sección?

-101-101-101

Síguenos en

Tes un navegador demasiado antigo!

Sentímolo pero o teu navegador é moi antigo para poder mostrar esta páxina. Debes de actualizalo ou usar un navegador compatible. Optimizamos esta web para Google Chrome, Mozilla Firefox, Opera, Safari e Microsoft Edge. Instalar agora un navegador compatible

Iniciar sesión