A literatura contemporánea ampliou notablemente as formas de narrar a propia experiencia. Autobiografías, memorias, diarios, autoficción, novela familiar, cómic autobiográfico, ensaio persoal, literatura testemuñal ou relatos de infancia comparten, con diferentes graos de ficción, unha mesma materia prima: o eu.

O Eu Fabulando: Onde termina a persoa e comeza a personaxe? pon o foco nun dos xéneros de maior puxanza e interese crítico dos últimos anos: a autoficción e as súas contornas narrativas.

O termo autoficción foi acuñado por Serge Doubrovsky en 1977, aínda que a combinación entre experiencia persoal e ficción literaria é moi anterior. O propio Doubrovsky definiuna como unha ficción de acontecementos e de feitos estritamente reais.

O ciclo propón explorar a maneira na que as persoas constrúen relatos sobre si mesmas e sobre a súa propia experiencia. A literatura contemporánea ampliou notablemente as formas de narrar o eu: autobiografías, memorias, diarios, autoficción, novela familiar, cómic autobiográfico, ensaio persoal, literatura testemuñal ou relatos de infancia.

A proposta non se limita á autoficción, senón que parte dunha pregunta máis ampla: que ocorre cando unha vida se converte en relato? Ao lembrar, escribir ou contar unha experiencia, non só se recuperan feitos: tamén se seleccionan, ordenan, interpretan e transforman. Entre a persoa real e a personaxe narrada aparece un espazo de elaboración literaria, ética e emocional.

A proposta articúlase arredor de tres grandes liñas:

• A memoria como materia narrativa: Como transformamos os recordos en historias? Que lembramos e que esquecemos? E que sucede cando a memoria se converte en literatura?
• A identidade construída a través do relato: Contarnos é tamén construírnos. A maneira na que narramos quen somos -e quen fomos- condiciona a nosa propia percepción e a das persoas que nos rodean.
• Entre a verdade, o recordo e a invención: Onde está a fronteira entre o que sucedeu, o que lembramos, o que contamos e o que inventamos? E é realmente posible separar completamente realidade e ficción?

O ciclo achéganos a autoras e autores que transitan por esa zona de fronteira na que a vida e a literatura se confunden, dialogan ou se contradín. Un territorio que pode resumirse nas palabras de Sophie Calle:

A miña arte é unha ficción real, non é a miña vida, pero tampouco é mentira.

Porque quizais a pregunta non sexa tanto onde termina a persoa e comeza a personaxe, senón que acontece nese espazo intermedio.

Actividades destacadas

• Obradoiro: O conto das mentiras e das verdades
  • Dirixido a público infantil de 7 a 13 anos
  • Inscrición previa dende a web
• Obradoiro: O bosque das ánimas lectoras
  • Dirixido a crianzas de 6 a 8 anos
  • Inscrición previa dende a web
• Charla: Cando unha vida convértese en relato
  • Público xeral
  • Entrada libre ata completar capacidade